Sprookjesverteller

25 May, 14:19, 25 x viewed Waar de bergen de hemel raken en de rivieren het land doorklieven, als barsten in het ijs, verdeelden zeven heren het land. Hierdoor ontstonden de Zeven Heerlijkheden.

Deze heren waren vrienden en zo was er een innige samenwerking tussen de gebieden.

De Heer van Dies wilde voor zijn land eersteklas landbouwwerktuigen en bestelde deze bij een ambachtsman, wonende in het land van Stiel.
Nadat deze werktuigen afgeleverd waren, merkten de boeren op dat deze mankementen vertoonden, waardoor zij hun werk niet konden uitvoeren.
Met deze mededeling vertrok de Heer van Dies naar het land van Stiel.

Aangekomen bij de burcht van zijn vriend werd hij ontvangen door de raadsman. Deze leidde de Heer naar zijn logeerplek maar stelde verder niemand op de hoogte. Behalve een meester die hij diende, in een land ver weg. Deze was uit op de verovering van de Zeven Heerlijkheden en wilde daarom heibel zaaien. Zo vertrok een ijlbode op een vurig paard, Ruyselaer geheten, om het nieuws aan dit kwade heerschap te melden.

Na een aantal uren wachten wilde de Heer van Dies wel ’s weten waarom zijn vriend zo lang op zich liet wachten. Algauw kwam hij erachter dat alleen de ruimten om zijn vertrek heen toegankelijk waren en verder kwam hij dus niet. Vreemd.
Zo kwam hij er ook achter dat ontsnappen via de ramen onmogelijk was. De muren waren hoog en glad. Er was geen mens in de omgeving te bekennen. Hij vroeg zich af waarom zijn vriend hem ondeugdelijke spullen leverde en daarbij opsloot in zijn burcht. Hij besloot maar te wachten, er restte weinig anders.

De Heer van Stiel echter, iets verderop in de burcht gezeten, wist niets af van dit gebeuren. De brief die zijn vriend hem gestuurd had, waarin zijn komst werd aangekondigd, was hem niet onder ogen gekomen.
Maar even verderop verkneukelde de raadsman zich over dit meest geslaagde plannetje. Over een tijdje zou men ontdekken dat de Heer van Dies niet is teruggekomen uit het land van Stiel. Men zou argwaan krijgen vanwege de ondeugdelijke werktuigen en deze vermissing. De andere vijf Heren zouden partij kiezen en een oorlog was geboren.

Na een dag arriveerde de ijlbode bij de kwade Heer, Pernak genaamd. Pernak hoorde dit met genoegen aan en stuurde de ijlbode terug naar het land van Stiel met verder instructies aan de boze raadsman.
Het paard Ruyselaer had het een en ander opgevangen en wilde iets doen om deze plannen tegen te houden. Nu was Ruyselaer zo snel dat de bliksemschichten onder zijn hoeven wegschoten.
Hij trappelde zo hard hij kon. De bliksemschichten schoten de hemel in en bereikte zo het land van Stiel.

Het paard Driest, Ruyselaers vriend, merkte dit op. De hemel lichtte fel op, het donderde en bliksemde alsof het einde der tijden nader kwam!
Ieder die buiten was zocht rap een beschutte plaats, behalve Driest.
Hij begreep dat het een boodschap was. De schichten en het gedonder... hij herkende er zijn vriend Ruyselaer in!
"Wat wil je mij toch vertellen?", zo dacht hij.

Vele mijlen verderop trappelde Ruyselaer vurig verder. Steeds diezelfde boodschap: "Bevrijd de Heer van Dies uit de rechtertoren. Het is een val van de raadsman!"
Onderwijl gaf de ijlbode Ruyselaer de sporen om zo snel mogelijk naar de burcht terug te keren.
De bliksem spatte onder de hoeven vandaan.
Ieder die het aanschouwde zou nooit eerder zo'n vurig paard gezien hebben! Het was een griezelig gezicht, zo bij het vallen van de nacht.

De kwade meester Pernak smeedde zijn plannetjes. Gauw zou hij de Zeven Heerlijkheden in bezit hebben. En zo alle zeven vaardigheden: De opvoeding,de zorg,het onderricht,de ambacht,de landbouw,de strijdkracht en het vertier.

Het land van Dies en Stiel kenden we al. Daar bedreef men de ambacht en de landbouw. In het land van Staeven zorgde men voor de opvoeding, in Kommer voor de zorg en Talud voor het onderricht. De strijdkrachten vond men in Armee en het vertier in Jole.
Deze landen werkten nauw samen en vormden zo een hechte samenleving.
Maar deze werd bedreigd, zonder het te weten.

Daar wilde Ruyselaer gauw verandering in brengen.

Nadat Driest begreep wat Ruyselaer wilde zeggen zond hij een bericht terug. Met zijn achterbenen schopte hij zo hard hij kon tegen een busje kruit, op de binnenplaats van de burcht. Door de enorme knal ontplofte het en zo ontstond een prachtig vuurwerk dat tot ver in de omtrek te zien was. En ook Ruyselaer zag het. Hij begreep dat het zijn vriend was en zo hield het onweer abrupt op.

Verschrikt van de knal, die het buskruit veroorzaakt had, kwam de heer van Stiel naar buiten.
"Wat is hier gaande?", zo riep hij luid. Voor hij het zelf door had greep Driest hem bij zijn broek en slingerde hem op zijn paardenrug.
Driest stormde de burcht in, de trappen op, langs verbijsterde wachters en bedienden. De Heer van Stiel was zo beduusd van de kracht van het beest dat hij zich maar liet leiden en hield zich stevig vast.
Driest spoedde zich naar de rechtervleugel, en stopte voor de toren waar de Heer van Dies opgesloten was.
"Waarvoor breng je mij hier?", vroeg de Heer van Stiel. Driest schopte hard tegen de torendeur waardoor deze uit het slot sprong.
En daar keken de twee bevriende Heren elkaar aan. "Wat doe jij hier?", vroeg de Heer van Stiel. "Nou, ik zou het niet weten. Al meer dan een dag ben ik hier opgesloten en ik begreep er niks van. Het leek mij vreemd dat jij hiertoe bevolen had", zo zei de Heer van Dies.
"Daar heb ik ook geen bevel voor afgegeven. Wie heeft jou ontvangen?"
En zo begrepen de Heren al snel dat de raadsman hier een gemeen spel speelde.

De raadsman vernam het rumoer en spoedde zich naar de rechtervleugel. Aldaar zag hij wat er gebeurd was en begreep dat dit zijn einde zou betekenen.
Toch wilde hij niet vertellen waarom hij deze snode plannen gemaakt had. En zo werd hij gestraft en naar een cel gebracht.

Niet veel later arriveerde de ijlbode. Deze werd gevraagd waar hij geweest was en waarom. Aangezien dit heerschap aan de raadsman beloofd had te zwijgen werd ook deze in de kerker gesmeten.
Maar Ruyselaer en Driest wilden de Heren duidelijk maken wie hier achter zat.
Ruyselaer nam de heer van Dies op zijn rug en Driest de heer van Stiel. En zo vertrokken zij, met bij zich een flink leger, opgeleid in het land van Armee.

Ongeveer een driekwart dag later kwamen zij aan bij het land van Pernak.
Pernak begreep al snel dat zijn plan mislukt moest zijn en gaf zijn leger opdracht aan te vallen.
Aangezien het leger van Pernak talrijker was zou een nederlaag snel volgen.
Maar men had niet bedacht dat Ruyselaer en Driest een plan zouden bedenken die hen allen zou redden.
Ruyselaer trappelde zo hard dat onder zijn hoeven de bliksemschichten wederom de hemel inschoten maar nu richting het land van Pernak. De bliksem sloeg in de harnassen van de vijandige ridders en de ijzeren kanonnen die op de burcht geposteerd stonden. Driest wist zich in deze chaos naar de vijandige kant te begeven en ontdekte het arsenaal dat vol stond met buskruit. Om niet zelf opgeblazen te worden moest hij iets bedenken.
Hij sleepte een vaatje buskruit mee naar buiten, legde het op een afstandje neer en schopte er zo hard tegen aan dat het met een enorme vaart door de deur van het arsenaal vloog. Bam!!!
Door de enorme klap ontstond er een enorme explosie waarbij alles in de omgeving vernietigd werd.

Toch wist Pernak te ontkomen maar Ruyselaer had het al gezien.
Snel haalde Ruyselaer het paard van Pernak in en wist zijn mededier ervan te overtuigen dat hij een slecht heerschap op zich meedroeg. En zo keerde het dier met zijn snode meester om, die hier niets van begreep. "Wat gebeurt hier?", zo riep hij. Maar hij kon weinig doen want de beide paarden liepen zo hard dat er geen houden meer aan was. Pernak werd gearresteerd en in de kerker geworpen, alwaar hij nooit meer uit zou komen.

En zo vierden de Zeven Heerlijkheden de volgende dagen een enorm feest waarbij Ruyselaer en Driest werden geëerd. Zij werden toegevoegd op het wapen van de Zeven Heerlijkheden.

En nu, als het mocht bliksemen of je ziet opeens vuurwerk aan de hemel, misschien, misschien waarschuwen Ruyselaer en Driest jou wel voor iets!



Check out other blogs here!Robert

Flag as offensive